25 ژوئیه 2024 - یک مطالعه ی اخیر با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی قلبی عروقی(CMR) ، بینش قابل توجهی را در مورد اختلال ساب کلینیکال عملکرد میوکارد بطن چپ (LV) در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 (T2DM) و نوروپاتی محیطی دیابتی (DPN) ارائه کرد و تقاطع بین عوارض مرتبط با دیابت و سلامت قلب و عروق را برجسته نمود.

محققان با استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی قلبی عروقی (MRI) دریافتند که در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که به نوروپاتی محیطی دیابتی نیز مبتلا هستند، اختلال عملکرد ساب کلینیکال میوکارد بطن چپ بارزتر از بیماران بدون DPN است. معیارهای کلیدی، از جملهLV radial peak strain  وlongitudinal peak strain و peak diastolic strain rates، در بیماران مبتلا به نوروپاتی محیطی دیابتی کمتر بود که نشان دهنده اختلال عملکرد ساب کلینیکال شدید بطن چپ است. این یافته‌ها در ۲۴ژوئن ۲۰۲۴در ژورنال Cardiovascular Diabetology به صورت آنلاین منتشر شد.

نوروپاتی محیطی دیابتی، یک عارضه شایع در دیابت نوع 2 است که با آسیب عصبی در اندام های انتهایی به دلیل قرار گرفتن طولانی مدت در معرض سطوح بالای قند خون مشخص می شود. در حالی که ارتباط بینT2DM و بیماری قلبی عروقی به خوبی ثابت شده است، این مطالعه با هدف بررسی اختلال عملکرد ساب کلینیکالمیوکارد بطن چپدر بیماران دیابتی نوع 2 با و بدون DPN انجام شد.

این مطالعه شامل 130 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 بدون DPN، 61 بیمار دیابتی نوع 2 با DPN، و 65 گروه کنترل همسان( از نظر سن و جنس) بود که تحت تصویربرداری CMR قرار گرفتند. هیچ یک از شرکت کنندگان هیچ علامتی از نارسایی قلبی نداشتند و کسر جهشی بطن چپ آنها مساوی یا بیشتر از 50% بود.

برای شناسایی درگیری غیر انفارکتوسی میوکارد بطن چپ از تصویربرداری با تقویت گادولینیوم دیررس(LGE)  استفاده شد. ردیابی ویژگی CMR برای ارزیابی LV global strains، از جمله radial peak strain ،circumferential peak strain ، و longitudinal peak strain(PS)، و همچنین  peak systolic strain rates(PSSR)  و diastolic strain rates(PDSR)  مورد استفاده قرار گرفت. این پارامترها در بین سه گروه مقایسه شدند. تجزیه و تحلیل رگرسیون خطی چند متغیره برای شناسایی عوامل مستقل مرتبط با کاهشLV global myocardial strains  در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

· شیوع LGE غیر انفارکتوسی در بیماران مبتلا به DPN بیشتر از بیماران بدون DPN بود (37.7% در مقابل 19.2%).

· معیارهای radial peak strain و longitudinal peak strain بطن چپ و همچنینlongitudinal PDSR  به طور قابل توجهی از گروه کنترل به بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بدون DPN و به بیماران مبتلا بهDPN ، کاهش یافت.

· معیارهای LV radial PDSR و circumferential PDSR و همچنین circumferential PS در هر دو گروه از بیماران کاهش یافت، اما بین دو گروه تفاوتی وجود نداشت.

· معیارهای Radial PSSR و   longitudinal PSSRدر بیماران مبتلا به DPN کاهش یافت اما در بیماران بدونDPN ، حفظ شد.

· تجزیه و تحلیل رگرسیون خطی چند متغیره پس از تنظیم برای عوامل مخدوش کننده نشان داد کهDPN  به طور مستقل با LV radial PS و longitudinal PS(به ترتیب، β= 3.025- و 1.187) و PDSR شعاعی و طولی( به ترتیب، β=0.283 و 0.086-) و همچنین با radial PSSR(β=0.266-) مرتبط است.

این مطالعه افزایش ضایعاتLGE غیر انفارکتوسی و بدتر شدن عملکرد ساب کلینیکال بطن چپ را در بیماران دیابتی نوع 2 مبتلا به نوروپاتی محیطی دیابتی در مقایسه با بیماران بدون DPN نشان داد. این یافته‌ها پتانسیل مطالعات آینده‌نگر بعدی را برای بررسی مداخلات درمانی گسترده‌تر در این گروه از بیماران برای بهبود نتایج آنها برجسته می‌کند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/heightened-subclinical-lv-dysfunction-in-diabetics-with-neuropathy-insights-from-cardiovascular-mri-132044